Το πρωινό μου ξύπνημα συνοδευόταν και σήμερα, όπως και κάθε άλλη φορά, από το κλασικό ζεστό καφέ μου, τις χιλιάδες σημειώσεις μου και τα βιβλία στο γραφείο μου. Ενώ το καθήκον με καλούσε να διαβάσω, εγώ παρέμενα μπροστά στο παράθυρο του δωματίου μου και κοιτούσα τη βροχή να πέφτει με μανία από το συννεφιασμένο ουρανό. Εκείνη την στιγμή στο μυαλό μου άρχιζαν να τριγυρίζουν χιλιάδες σκέψεις. Μου έρχονταν συνεχώς στο νου εικόνες από τους αστέγους του Συντάγματος, μέχρι τους νέους που βρέθηκαν σε μια εποχή που λειτουργεί ως μπαμπούλας για τα � �νειρα τους.
Έχοντας όλες αυτές τις εικόνες να τριγυρνούν στο κεφάλι μου, συνειδητοποίησα πως όλοι όσοι είναι σαν και εμένα και ίσως σαν πολλούς από εσάς εκεί έξω οφείλουμε να εκτιμήσουμε πως ακόμη μπορούμε ή μάλλον μας επιτρέπεται να ονειρευόμαστε. Σκέφτηκα όλους εκείνους τους συνομήλικούς μου που ενώ κατόρθωσαν να διαβούν με επιτυχία τον σκόπελο των πανελληνίων και να εισαχθούν στη σχολή της προτίμησής τους, τελικά για λόγους οικονομικής δυσπραγίας τους στερείται η ευκαιρία στο όνειρο. Κατάλαβα πως αυτό που για εμένα και για πολλούς ακόμη ν� �ους που σπουδάζουν είναι αυτονόητο, για κάποιους άλλους παραμένει ακόμη όνειρο, προσεγγίσιμο μεν ανεκπλήρωτο δε, λόγω των υπαρχουσών οικονομικών συνθηκών.
Και εκείνη την ώρα η βαρβαρότητα των σκέψεων που με πλημμύριζαν έγινε μια βάρβαρη πραγματικότητα, μου θύμισε την ανωριμότητα και την ελαφρότητα που ίσως κάποιες φορές να χαρακτηρίζει τη συμπεριφορά μου. Κατάλαβα πως το να μιλάω με τη μάμα μου στο τηλέφωνο και να της γκρινιάζω γιατί δεν πέρασα το τάδε μάθημα ή γιατί είχα το δείνα "πρόβλημα" είναι μια πολυτέλεια που λίγοι σήμερα την έχουν, μια πολυτέλεια που πολλοί θα ήθελαν να αποκτήσουν. Και ναι, εκεί που σκεφτόμουν όλα αυτά, προσπάθησα να κλείσω τα μάτια μου και να φανταστώ έναν ό� �ορφο κόσμο, γεμάτο γαλήνη, υποσχέσεις και όνειρα. Έναν κόσμο που το δικαίωμα στο όνειρο δεν θα είναι πολυτέλεια, έναν κόσμο όπου το να έχεις την ευκαιρία να πραγματοποιήσεις τις σπουδές σου δεν θα παραμένει όνειρο, έναν κόσμο στον οποίο δεν θα επικρατεί η βαρβαρότητα του αποκλεισμού, έναν κόσμο στον οποίο δεν θα υπάρχουν εξαθλιωμένοι άνθρωποι ανήμποροι να αλλάξουν την μοίρα τους…
Ενώ λοιπόν η καρδιά μου ονειρευόταν τη ζωή που θα θέλαμε όλοι μας, ο ρεαλισμός της στιγμής με επανέφερε στο τώρα με τον πιο βίαιο τρόπο. Ξαφνικά βλέπω από το παράθυρό μου έναν νέο άνθρωπο - σίγουρα όχι τεμπέλη και αλήτη - να ψάχνει στα σκουπίδια να βρει φαγητό ή ό,τι άλλο θα του ήταν χρήσιμο. Εκείνη η στιγμή μου θύμισε ξανά πως εκεί έξω χιλιάδες συνάνθρωποί μου υποφέρουν, πως χιλιάδες νέοι αποκλείονται τόσο βίαια από τα όνειρά τους, πως ενώ ο κόσμος υποφέρει, την ίδια ακριβώς στιγμή του πόνου και της δυστυχίας χιλιάδων (για να μην πω εκατο� �μυρίων) ανθρώπων, κάποιοι άλλοι - λίγοι και εκλεκτοί - διάγουν πολυτελή και άκρως προκλητικό βίο.
Εξοργίζομαι, αρχίζω να αναθεματίζω το σύστημα, τους ανθρώπους που μας κυβερνούν και την εξουσία. Λίγο αργότερα ηρεμώ, βρίσκω τον εαυτό μου και προσπαθώ να σκεφτώ λογικά. Σκέφτομαι πως η εξουσία σε μια δημοκρατική χώρα είμαστε εμείς , οι πολίτες. Στο μυαλό μου, όμως, έρχεται αμέσως η κρατική καταστολή απέναντι στους απεργούς διάφορων επαγγελματικών κλάδων που διεκδικούν το αυτονόητο : ένα κομμάτι ψωμί για αυτούς και τις οικογένειές τους. Το συμπέρασμα που μου έρχεται κατευθείαν στο νου είναι πως βιώνουμε μια κατ' επίφαση δημοκρατία. Κι όμ� �ς, αν ισχύει κάτι τέτοιο, εμείς πάλι παραμένουμε το κομμάτι εκείνο που λειτουργώντας ως γέφυρα επιτρέπει ακόμη την ύπαρξη της δημοκρατίας. Επομένως, ίσως η όλη κατάσταση να μην αποτελεί εξολοκλήρου αποτέλεσμα της πολιτικής που ασκείται από τους πολιτικούς φορείς, γιατί πολύ απλά δεν ήταν εκείνοι που μας πίεσαν να δωροδοκούμε και να δωροδοκούμαστε, δεν ήταν εκείνοι που μας ώθησαν με τη βία να γινόμαστε ανθρωποφάγοι για το συμφέρον μας, δεν ήταν εκείνοι που μας οδήγησαν με τη βία στο κόσμο της απανθρωπιάς και της αδιαφορίας, δεν ήταν εκ είνοι που έσπειραν με το έτσι θέλω τη διχόνοια στο λαό μας, τέλος, δεν ήταν εκείνοι που μας απομόνωσαν με τη βία από τις ρίζες και το πολιτισμό μας. Εκεί που κατέληξα είναι πως το σύστημα είμαστε εμείς. Αν εμείς αρνούμασταν τα ρουσφέτια, αν εμείς γυρνούσαμε την πλάτη στην ανθρωποφαγία, αν εμείς επιστρέφαμε στις ρίζες του πολιτισμού μας και δεν κυνηγούσαμε με ευλάβεια το American Dream, ίσως τώρα όλα να ήταν διαφορετικά!
Όσο και να με πονά η αλήθεια, θέλω να την αντιμετωπίζω κατάματα. Η αλήθεια είναι πως ζούμε σε μια χώρα δυστυχισμένων και εξαθλιωμένων ανθρώπων και στην κατάσταση αυτή μας έφεραν οι επιλογές και η επανάπαυση στη βολή όλων μας. Η αλήθεια είναι πως οι πολιτικοί μας έκαναν με το καλύτερο τρόπο αυτό που τους επιτρέψαμε εμείς να κάνουν. Η αλήθεια είναι πως την εποχή των παχιών αγελάδων κανείς δεν καταλόγιζε στους πολιτικούς ευθύνες, αλλά απεναντίας υπήρχαν μονάχα ένθερμοι οπαδοί. Η αλήθεια είναι πως το μεγαλύτερο λάθος του λαού μας είναι π� �ς δεν έχει μάθει να αντιμετωπίζει και να βλέπει την αλήθεια κατά πρόσωπο. Όμως, μέσα σε όλη αυτήν την κατάσταση υπάρχει κάτι ενθαρρυντικό και κάτι εξαιρετικά θλιβερό. Το θετικό είναι πως αρχίζουμε να επανακτούμε την ανθρώπινη ταυτότητά μας, καθώς αρχίζει να γεννιέται μέσα μας μια υποτυπώδης αλληλεγγύη. Το θλιβερό κομμάτι είναι όλοι αυτοί οι άνθρωποι που υποφέρουν, περνούν μαρτυρικές ώρες όντας άστεγοι και αποκλείονται από τα όνειρά τους...
Για να μπορέσουμε κάποτε να κοιτάξουμε τα παιδιά μας στα μάτια χωρίς να ντρεπόμαστε, ας αλλάξουμε ριζικά το σύστημα. Και η πραγματική αλλαγή του συστήματος δεν θα έρθει ποτέ στήνοντας γιάφκες ή σκοτώνοντας ανθρώπους διαφορετικής ιδεολογίας ή τρομοκρατώντας. Όλα αυτά θυμίζουν ακόμη πιο πολύ τη ζωώδη φύση μας, θυμίζουν τους ανθρώπους που δεν έχουν εισέλθει ακόμη στη φάση του πολιτισμού. Η πραγματική αλλαγή θα έρθει μόνο όταν επαναπροσδιορίσουμε τι είναι ουσιαστικό και τι όχι για εμάς, καθώς και όταν επανοριοθετήσουμε τη σχέση πολι τών-πολιτικών. Τότε και μόνο τότε θα έρθει η πραγματική αλλαγή και μαζί με αυτή θα επιστρέψουν τα χαμόγελα, η αισιοδοξία και η ευκαιρία στο όνειρο. Ας ελπίσουμε ότι οι έννοιες της αυτοκριτικής και της αυτογνωσίας δεν είναι εντελώς άγνωστες σε εμάς!
ΠΗΓΗ
Πηγή: http://www.ramnousia.com/
No comments:
Post a Comment